Het snelle leven

31 maart 2010 - 21:30

"Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt", is de titel van een boek geschreven door Douwe Draaisma. Ik kocht het ooit voor mijn schoonvader, en nu hij er niet meer is, en het ergens in onze boekenkast moet staan, ben ik er naarstig naar op zoek. Ik bedoel: precies 2 maanden geleden schreef ik het vorige stukje, en ik dacht dat het vorige week was...het leven lijkt een sneltrein en ik heb geen flauw idee waar de noodrem zit. Misschien heeft meneer Draaisma daar een antwoord op, en wellicht ook op de volgende vragen: Waarom herinneren we ons bijna niets meer van onze vroegste jeugd, de tijd voor ons derde levensjaar? Hoe komt het dat geuren herinneringen oproepen? Waardoor zien stervenden soms hun hele leven aan zich voorbij trekken? Stuk voor stuk vragen die te maken hebben met het geheugen, dat raadselachtige fenomeen van de menselijke geest dat ons maakt tot wie we zijn, maar ons ook geregeld voor de gek houdt. Dan denk ik aan mijn lieve moeder die aan de ziekte van Alzheimer lijdt. In dit kader ben ik bezig met een zoektocht naar de betekenis van muziek in ons leven. Toen wij onlangs een "Sentimental Journey" programma brachten in de zorginstelling waar mijn moeder woont, namen we de mensen mee op een reisje naar de 30er, 40er, 50er jaren, en vulde de zaal zich met ieders herinneringen. We zagen weemoed, maar ook veel blijdschap en herkenning, en vooral veel genietende gezichten! Wat voor herinneringen/associaties roept muziek op? Hoe komt het dat als je een nummer op de radio hoort onlosmakelijk de geur van Clearasil je neusgaten binnendringt omdat je als 12 jarige op dat plaatje met een puisterige jongen hebt gedanst op je eerste schoolfeest? Ik denk dat met name muziek je zintuigen op zijn scherpst zet. Muziek neemt je mee op reis...een reis naar het verleden, naar de toekomst maar brengt je ook in het heden. Er is inmiddels voorzichtig een plan geboren om hierover een theater programmaatje te maken... Het broedseizoen is geopend!

Schaamrood

31 januari 2010 - 20:48

Met schaamrood op de kaken schrijf ik dit nieuwe stukje. "Thuiskomen" bedacht ik liggend onder een boom, genietend van de nazomer, en nu zit ik met twee truien aan op de grond van het atelier de stukken te inventariseren die we de afgelopen drie jaar bij Guido Wevers gespeeld hebben tijdens de zondagmiddagen in de kleine zaal van het Theater aan het Vrijthof. 21 februari valt voorlopig [of definitief?] het doek voor de Vrijthofband. Heel jammer, we hebben met veel plezier de zondagmiddag ontmoetingen van Guido met onze muziek omlijst. Maar een mens kan niet alle wateren tegelijk bezeilen, en Guido kan zich nu geconcentreerd bezig houden met Maastricht als [toekomstige?] culturele hoofdstad. Toen ik de teksten van de nummers door mijn handen liet gaan, vielen me met name de Nederlandstalige op. Heerlijk om "Lef" te zingen, of "De appels op de tafelsprei" . Maar ook de liedjes van Eva de Roovere [Fantastig Toch] inclusief een poging om haar Vlaamse tongval eer aan te doen......
Vroeger luisterde ik nauwelijks naar Nederlandstalig repertoire, maar dat is sinds de Kleine Zaal compleet veranderd. Wat wordt er prachtige muziek geschreven en vertolkt! Op You Tube surf ik van Wende Snijders naar Jenny Arean, van Brigitte Kaandorp naar Ramses Shaffy, van Ellen ten Damme naar Karin Bloemen, van Mathilde Santing naar Bløf etc. Ik hou van uitdagingen: misschien ga ik me ook eens voorzichtig wagen aan een eigen tekst..... Waarschijnlijk is alles al bezongen, maar toch is het interessant om je eigen woorden te vinden. Ik sluit af met de overbodige, doch hoopvolle mededeling dat het morgen 1 februari is, en dat ik de sneeuwklokjes de grond uit ga kijken.....

Thuiskomen

30 september 2009 - 21:46

Toen ik het laatste bericht schreef, had ik het gevoel dat de hernia zich aan het terugtrekken was, maar dat was iets te optimistisch gedacht...Uiteindelijk heeft het zo'n drie en een halve maand geduurd voordat ik pijnvrij was, en weer kon slapen.
Wat een opluchting! Afgezien van af en toe een "priklimonade" arm en een flink gebrek aan energie, voel ik me bijna weer de oude, hoewel de nieuwe Patrice voortaan beter naar haar lijf zal luisteren.
Afgelopen weekend was ik in Aubel om te genieten van de rust en misschien wel de laatste mooie dagen van dit jaar.
Ik lag daar op een ligstoel met gesloten ogen te luisteren naar alles om me heen en heb toen deze tekst geschreven:

Thuiskomen

Thuiskomen door te luisteren..
een tractor, een motor die optrekt,
geritsel van bladeren,
de doffe plof van de noot die valt

Een vliegtuig, een vogel,
een traag insect.
De wind in de appelboom,
soms een wandelaar
of een klossend paard.

Ik raap en pel de noten,
nat en kwetsbaar
liggen ze in de late zon.
De spinnewebben als zijde in de rozen,
klaar voor een nieuw seizoen.

Kon het altijd maar zo blijven,
zacht en warm, rijp verstild.
De laatste dagen van September,
het stemt weemoedig, kalm en mild.

Hardnekkig

26 juni 2009 - 16:59

Voordat ik een nieuw bericht schrijf, lees ik altijd eerst even het laatste, in dit geval: "Spring is in the air". Het woord "hardnekkig" in de laatste zin had een "Glow in the Dark" effect op me. De afgelopen 3 weken ben ik gekluisterd aan bed/stoel/huis. Een op zijn zachtst gezegd vreemde ervaring voor zo'n vrije vogel als ik. De reden is een nekhernia, die maar met moeite afscheid van me kan nemen, en waar ik inmiddels al zo aan gewend ben geraakt, dat ik me bijna niet kan voorstellen hoe het was om zonder pijn te leven. Naast de talloze bezoeken aan artsen en therapeuten, heb ik veel gelegen en dus tijd gehad om na te denken. Na te denken over de les die ik hieruit kan leren. Beseffend dat ik het toch anders in mijn leven moet gaan aanpakken om straks niet weer in deze valkuil te stappen.... Dankbaar voor alle steun van mijn dierbaren.. Stiekem genietend van de stapel boeken die ik verslonden heb. Nu de pijn minder is en ik weer wat op adem kom, zijn mijn op scherp staande zenuwen gelukkig weer ontvankelijk voor andere prikkels. Tekst, muziek, beeld, alles komt 3x zo hard binnen en kan me diep ontroeren. Zo ook deze advertentie van het Oerol Festival op Terschelling waar o.a Wende Snijders optrad: VRIJPLAATS Een plek waar de wind door je hoofd waait. Waar je doet waar je buik van gaat zingen, waar je droomt, zoveel je kan waar je bent wie je bent. Een plek waar je nooit verdwalen kunt, een plek waar de vrijheid woont: Daar wil ik zijn. En als ik daarvan vertrek, neem ik die plek mee. Overal waar ik nog komen ga. Wende, zingen/dansen/spelen/maken

Spring is in the air

2 april 2009 - 20:41

Het wonder is al weer geschied...een lichte [noem dat maar lichte] euforie heeft zich van mij meester gemaakt: Het is lente! Net op 't moment dat je alle hoop laat varen, dat je grieperig als een dweil op de bank hangt, knalt plotseling de zon door... Zit je verdwaasd met je bleke hoofd onwennig op een volgepoepte tuinstoel tegen het zonlicht te knipperen. Maakt het gekwetter van de vogels een gigantische drumsolo op je trommelvliezen. daarover gesproken: ik las vandaag in de krant dat neurologen melden dat zingende vogels gelukkig zijn. "Bij het toezingen van een vrouwelijke toehoorder is er een lawine aan dopamineafgifte in uiteenlopende hersendelen". Kom maar op met die serenades heren... Terug naar het ultieme lentegevoel: Fiets je door de stad met de wind door je haar en een openfladderende jas. Ruik je de narcissen, liggen jongeren "Vondelpark" te spelen, kussen paartjes ongestoord op banken, krijgen de noodlijdende winkels eindelijk weer bezoek van vrouwen die gretig een nieuw vrolijk "kleedje" willen. Stromen de terrassen vol, doet de ijssalon weer goede zaken, lijkt iedereen vrolijk en zorgeloos. Drink je rosé in de avondzon en ben je s'ochtends groggy van de zomertijd. Mmmmmm...wat een geluk! Ik wil de wei in en languit liggen in het gras met m'n handen onder m'n hoofd dromend naar de blauwe lucht.. P.S luister vooral eens naar "April in Paris" van Helen Merril. Als je het dan nog niet voelt, is er altijd nog de huisartsenpost voor hardnekkige ontkenningsgevallen.